Άρθρα – Blog

ΜΥΣΤΙΚΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ - Μια σχολή ψυχολογίας για όλους!

Ο τοξικός μας εαυτός μας και τα συναισθήματα που μας δημιουργεί, της Ελένης Δινάκη

Τοξικότητα, αδικία, ζήλεια: λέξεις που έχουμε ακούσει όλοι μας στην καθημερινή μας ζωή. Πολλοί από μας μάλιστα έχουν νιώσει αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, λίγοι όμως μπορούν να τα αναγνωρίσουν και ακόμα λιγότεροι να μπορέσουν να ξεφύγουν από αυτές τις άσχημες καταστάσεις. Είναι τρία συναισθήματα αλληλένδετα μεταξύ τους. Πραγματικά αν το σκεφτεί κανείς η τοξικότητα μέσα στην οποία ζούμε οι άνθρωποι, γεννάει την αδικία και η αδικία γεννά τη ζήλεια με τη σειρά της, αλλά και η αδικία και κατά συνέπεια η ζήλεια από τη φύση τους είναι τοξικές. Εξάλλου όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα τοξικό κομμάτι μέσα τους. Σε άλλους είναι πιο μεγάλο και σε άλλους είναι πιο μικρό. Το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι αυτό το κομμάτι του εαυτού μας εξαρτάται από την αγάπη που έχουμε πάρει από τους δικούς μας. Φυσικά είναι αδιανόητο ένας γονέας να μην αγαπάει το παιδί του και είναι φυσικό όλοι οι γονείς να αγαπάνε τα παιδιά τους. Τι γίνεται όμως αν έχει κάποιος μεγαλώσει με τοξικούς γονείς; Αναπτύσσει πιο εύκολα το τοξικό κομμάτι του εαυτού του και μαθαίνει πως η τοξικότητα είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και κατά συνέπεια αναζητά τοξικούς ανθρώπους που θα του προσφέρουν αυτή την αίσθηση της ασφάλειας. Το θέμα είναι όμως ότι η τοξικότητα δημιουργεί αδικίες και η αδικία δεν είναι κάτι όμορφο από τη φύση της.

Σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων ανήκω και εγώ. Από μικρή ένιωθα αδικημένη. Προσπαθούσα να βρω  το δίκιο μου και δεν μπορούσα. Φυσικά για αυτό το συναίσθημα της αδικίας ευθύνεται η ίδια μου η μάνα! Η γυναίκα που υποτίθεται με έφερε στον κόσμο, με έβαλε σ’ ένα συνεχή αγώνα να κερδίσω την αγάπη της, κάτι που για τα υπόλοιπα παιδιά είναι δεδομένο. Από τότε που ήμουν παιδί, η μητέρα μου μ’ έκρινε για τα πάντα. Τις παρέες μου, τις επιδόσεις μου, και αργότερα, στην εφηβική και την ενήλικη ζωή μου, για τις ερωτικές μου σχέσεις. Πάντα με έκανε να νιώθω δεύτερη. Ποτέ δεν της άρεσαν οι παρέες μου. Έλεγε ότι έκανα παρέα με άτομα που δεν ήταν στο ίδιο κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο με μένα. Ποτέ δε ρώτησε αν εγώ περνούσα καλά, με αυτές τις παρέες. Ποτέ  δε δέχτηκε ότι μπορεί να έπαιρνα μέτριους βαθμούς. Ποτέ δε με ρώτησε όμως αν ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω. Ποτέ δε δέχτηκε τις επιλογές μου όσον αφορά τις ερωτικές μου σχέσεις. Πάντα θυμάμαι να λέει ότι κάνω λάθος επιλογές και φυσικά όταν έτρωγα τα μούτρα μου, ότι αυτή μου τα έλεγε. Όχι ότι έκανα σωστές επιλογές, αλλά έχω το δικαίωμα να κάνω λάθη και για αυτό δε δέχομαι κριτική από κανένα και φυσικά δε μετανιώνω για τις επιλογές μου, γιατί μέσα από αυτές έμαθα πολλά πράγματα. Όλη αυτή η κατάσταση το να με κριτικάρει συνέχεια για τα πάντα, μου δημιούργησε πολλά άσχημα συναισθήματα που ακόμα και τώρα ως ενήλικας τα κουβαλάω. Νιώθω ακόμα τον φόβο της κριτικής, της τιμωρίας, της απόρριψης και δεν είναι εύκολο καθόλου. Ειλικρινά, αναρωτιέμαι σαν ενήλικας, πόσο άσχημο είναι για ένα παιδί, να νιώθει πάντα δεύτερο, ότι δεν το αγαπάει η μάνα του;

Και το χειρότερο από όλα που μου δημιούργησε, ήταν το αίσθημα της ζήλειας προς 2 αγαπημένα μου πρόσωπα. Το πρώτο πρόσωπο είναι ο ίδιος μου ο αδερφός. Αυτό που θυμάμαι από μικρό παιδί είναι ότι πάντα μου έλεγε ότι τον αγαπάει περισσότερο από εμένα, ότι δεν θα τον φτάσω ποτέ, και πώς ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι δεν τον πιάνω και αυτό είναι κάτι που με πονά ακόμα και τώρα. Επίσης, θυμάμαι να μην τον κριτικάρει για τίποτα, αλλά αντίθετα να περηφανεύεται για τον ίδιο και εγώ σαν το μικρό της οικογένειας να νιώθω ότι είμαι το μαύρο πρόβατο. Όλο αυτό με οδήγησε σε ένα ανταγωνισμό με τον ίδιο μου τον αδερφό να γίνω ίση μαζί του για να με αγαπήσει η μάνα μου. Να προσπαθώ να είμαι καλή σε όλα: στις δουλειές του σπιτιού, στην εργασία μου, στις σπουδές μου, στις παρέες μου και στις ερωτικές μου σχέσεις. Εξαιτίας αυτού του ανταγωνισμού έμαθα να είμαι μια καλή νοικοκυρά, να σπουδάσω, να κάνω ένα μεταπτυχιακό, να μαζεύω διάφορα πιστοποιητικά και σεμινάρια πληροφορικής, αγγλικών και άλλα σχετικά με το επάγγελμά μου, να δουλεύω σαν εκπαιδευτικός, να έχω λίγους φίλους και να κάνω αρκετές ανούσιες σχέσεις. Αυτός ο ανταγωνισμός όμως με έχει κουράσει.

Το άλλο πρόσωπο που ένιωθα ζήλεια, ήταν η παιδική μου φίλη με την οποία χαθήκαμε οριστικά και είναι κάτι που με πονά ακόμα και τώρα. Την ζήλευα όχι με την κακή έννοια ότι ήθελα να πάθει κάτι κακό, αλλά με την έννοια γιατί να μην ήμουν και εγώ μια φορά στη θέση της! Να ήμουν μια φορά και εγώ πρώτη στις παρέες και στις σχέσεις! Στο μόνο που διαφέραμε ήταν οι επιδόσεις στο σχολείο (ήμουν πιο καλή μαθήτρια σε αντίθεση με την ίδια), αλλά πάλι αυτή πήρε τα εύσημα να σηκώσει τη σημαία του σχολείου! Πόσο άδικο για μένα να προσπαθώ να πετύχω και εγώ κάτι καλό στη ζωή μου και να το πετυχαίνει η φίλη μου!! Πόση αδικία ένιωθα που αυτή τα είχε όλα ενώ εγώ τίποτα!! Φυσικά κάναμε λάθη και οι 2 για αυτό και απομακρυνθήκαμε οριστικά. Και όμως όταν απομακρυνθήκαμε στην εφηβεία πάλι ένιωθα αδικημένη γιατί είχε τις παρέες της και ήταν αρεστή στα αγόρια της ηλικίας μας, ενώ εγώ έμεινα μόνη χωρίς παρέες στο σχολικό περιβάλλον και τα αγόρια με αντιμετώπιζαν σαν το μπάζο του σχολείου, μόνο και μόνο επειδή ήμουν ευαίσθητη και ντροπαλή και το κερασάκι στη τούρτα ήταν ότι ήμουν και θύμα μπούλινγκ λόγω της εμφάνισης μου (είχα αποκτήσει γυναικείο σώμα με καμπύλες) και ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι θύτες για όλο αυτό και η τραγική ειρωνεία ήταν ότι ένα από αυτούς τους θύτες ήταν και η παιδική μου φίλη. Παρόλα αυτά συνειδητοποιώ μετά από τόσα χρόνια τι λάθη έκανα με το συγκεκριμένο άτομο, πόσο διαφορετικές ήμασταν, ότι η καθεμία ήταν πρώτη σε άλλους τομείς και ότι έπρεπε να απομακρυνθώ χωρίς να προσπαθήσω να την πληγώσω για τον τρόπο που μου φέρθηκε, γιατί κατάφερα μόνο τον εαυτό μου να πληγώσω και να του κάνω κακό. Δεν ήταν όμως μόνο η παιδική μου φίλη ένα τοξικό άτομο, κάτι που άργησα να καταλάβω.

Αν κάτσω να σκεφτώ όλα τα τοξικά άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου, στο μυαλό μου έρχονται πρώτα από όλα οι συγγενείς μου που με υποτιμούσαν συνέχεια και με κριτικάρανε για τις επιλογές μου, τις παρέες μου και τις επιδόσεις μου. Φυσικά κατάφερα να τους απομακρύνω ως ενήλικας όχι με τον καλύτερο τρόπο βέβαια, αλλά νιώθω πιο καλά που δεν έχω καμία επαφή μαζί τους. Αλλά στο μυαλό μου, το άτομο που έρχεται ως το βασικότερο τοξικό άτομο που υπήρξε και υπάρχει στη ζωή μου, είναι η μητέρα μου και σίγουρα είναι κάτι που δεν το επέλεξε, αλλά το έμαθε από τη γιαγιά μου και η γιαγιά μου από τη μάνα της και ούτε το καθεξής. Αυτή με έμαθε να ελκύω τοξικά άτομα, είτε στις παρέες είτε στις ερωτικές σχέσεις. Και αυτό συνέβη επειδή θεωρούσα ότι το να ζω σε μια τοξική σχέση είτε φιλική είτε ερωτική είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό.

Βέβαια υπήρχαν στιγμές που καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Παρόλα αυτά έκανα παρέα με τοξικά άτομα κυρίως στα εφηβικά μου χρόνια μέχρι να αρχίσω να αναγνωρίζω ότι με το άτομο που έκανα παρέα δεν ταιριάζαμε χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Πολλές φορές δέχτηκα προσβολές και άσχημες συμπεριφορές γιατί φοβόμουν μήπως μείνω μόνη. Στη συνέχεια έκανα υπομονή αλλά όταν έβρισκα ένα λιγότερο τοξικό άτομο να κάνω παρέα μαζί του και με έκανε να νιώθω ασφάλεια χωρίς να με πνίγει με την τοξικότητά του, ήταν πιο εύκολα τα πράγματα να απομακρυνθώ από μόνη μου συνήθως με καβγάδες, αφού έκανα εκρήξεις θυμού. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις που απομακρύνθηκα χωρίς καβγάδες. Δυστυχώς όμως απομάκρυνα και ανθρώπους που μου φέρθηκαν πολύ έντιμα, επειδή δεν ήταν στο ίδιο κοινωνικό ή μορφωτικό επίπεδο με μένα και για αυτό μετανιώνω μέχρι και τώρα, γιατί δε μπόρεσα να προστατέψω τους ανθρώπους που πραγματικά ήταν δίπλα μου και φυσικά γιατί δεν προστάτεψα τον εαυτό μου.

Δεν ήταν το ίδιο εύκολο όμως και στις ερωτικές μου σχέσεις. Πάντα με έλκυαν τοξικά άτομα και πάντα έμπλεκα με άτομα που με κακοποιούσαν είτε λεκτικά, είτε σωματικά είτε σεξουαλικά είτε και ψυχολογικά ακόμα και παρόλο που καταλάβαινα τη νοσηρότητα της κατάστασης έμενα, γιατί είχα ανάγκη από λίγη αγάπη. Είχα ανάγκη να νιώσω την αγάπη που δεν πήρα από τη μητέρα μου. Ένιωθα για χρόνια ολόκληρα ότι βυθιζόμουν μέσα στη θάλασσα και κανείς δεν υπήρχε εκεί έξω να με βοηθήσει, να με τραβήξει έξω από το βυθό στον οποίο είχα μπει. Εξαιτίας όλης αυτής της τοξικότητας που δεν το επέλεξα ποτέ, έμπλεξα με τους ψυχιάτρους και τις διάφορες φαρμακευτικές αγωγές που μου έδιναν για να αντιμετωπίσω την κατάθλιψη, τη μεθοριακού τύπου διαταραχή προσωπικότητας ή ακόμα καλύτερα τη διπολική διαταραχή όπως την είχαν ονομάσει την έλλειψη αγάπης προς τον εαυτό μου και την τοξικότητα μέσα στην οποία ζούσα.

Όλη αυτή η κατάσταση όμως με κούρασε και για να αντιμετωπίσω τον τοξικό μου εαυτό και τον μεγαλύτερο μου φόβο ότι δε θα κάνω ποτέ ένα ευτυχισμένο γάμο και μια ευτυχισμένη οικογένεια, αποφάσισα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Μέσα σε ένα χρόνο που κάνω ψυχοθεραπεία με τον Γιάννη Βελίκη, κατάφερα να κόψω τα χάπια μέσα σε μια νύχτα, να έρθω αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο μου φόβο: ότι θα μείνω μόνη για πάντα, και ότι αν παντρευτώ κάποτε, δε θα γίνω ευτυχισμένη, ούτε θα γίνω μια καλή μητέρα και σύζυγος. Επίσης, να συνειδητοποιήσω ότι μπορούσα να είχα παντρευτεί ως τώρα τουλάχιστον 3 φορές και να είχα κάνει οικογένεια, αλλά δε θα ήμουν ευτυχισμένη, γιατί οι προηγούμενές μου σχέσεις, δε με κάλυπταν ούτε ερωτικά, ούτε είχαμε μια βαθιά επικοινωνία, ούτε είχαν την κοινωνική εικόνα, που ήθελα και θέλω στη ζωή μου, με πιο πιθανό αποτέλεσμα να υπήρχε απιστία και χωρισμός στο γάμο. Αλλά ούτε και θα ήμουν μια καλή μαμά, γιατί θα έβγαζα όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα στα παιδιά μου, χωρίς να το θέλω φυσικά. Και το βασικότερο από όλα, που με βοήθησε και με βοηθά ακόμα ήταν να αρχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου. Να τον φροντίζω με κάθε τρόπο, με καλή διατροφή, με καθημερινό μπάνιο, με όμορφα ρούχα, με διαλογισμό, με γυμναστική, με το να κρατάω δίπλα μου ανθρώπους που αξίζουν την αγάπη μου, και με το να ψάχνω ένα άνθρωπο, που θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου ευτυχισμένη, και να αρχίζω να βρίσκω τις ισορροπίες με τη μητέρα μου μετά από πολλά χρόνια.

Για μένα είναι ήδη μια μικρή νίκη, που η μητέρα μου μού ζήτησε συγγνώμη για το φέρσιμο της κάποιες φορές που με αδίκησε πραγματικά, και για πρώτη φορά αρχίζω να την καταλαβαίνω. Αρχίζω να καταλαβαίνω, ότι ούτε αυτή φταίει για το πώς με μεγάλωσε. Αυτό έμαθε από τη μάνα της και αυτό εφάρμοσε. Δε φταίει σε τίποτα. Με τον τρόπο της με αγαπάει και φυσικά την αγαπάω και εγώ γιατί μητέρα μου είναι, παρόλο που είναι ένας τοξικός άνθρωπος, όπως αγαπώ και τον αδερφό μου και τον πατέρα μου φυσικά και ας είναι τοξικοί άνθρωποι και αυτοί. Οι γονείς μου έτσι μεγάλωσαν και αυτό θεωρούν αγάπη. Ο αδερφός μου παρόλο που μεγάλωσε στο ίδιο περιβάλλον με μένα, δε μπόρεσε να βρει το κουράγιο και τη δύναμη να ξεφύγει από τον δικό του τοξικό εαυτό. Και αυτή είναι η βασική μας διαφορά.

Σε αντίθεση με τον αδερφό μου,  μαθαίνω να περιορίζω όσο μπορώ τον τοξικό μου εαυτό. Σίγουρα δεν είναι εύκολο και υπάρχουν στιγμές που θέλω να τα παρατήσω! Αλλά από την άλλη λέω στον εαυτό μου ότι αυτή τη μάχη θα την κερδίσω και ότι θα γίνω ευτυχισμένη, γιατί αξίζω, όπως όλοι οι άνθρωποι. Ήδη μέσα σε ένα χρόνο αρχίζω και αναγνωρίζω πολύ πιο εύκολα τους τοξικούς ανθρώπους που με πλησιάζουν, και καταφέρνω με συνοπτικές διαδικασίες να τους απομακρύνω. Ξέρω ότι πάντα θα μας πλησιάζουν τοξικοί άνθρωποι, γιατί όλοι μας έχουμε ένα τοξικό εαυτό. Το θέμα είναι πώς τους αναγνωρίζουμε, και πώς τους διαχειριζόμαστε. Με τη βοήθεια του Γιάννη, του συνεργάτη μου, του συμμάχου μου, ήδη έχω καταφέρει πολλά πράγματα και σίγουρα θα καταφέρω ακόμα περισσότερα. Το βασικότερο όμως θα το πετύχω: να αγαπήσω τον εαυτό μου και ότι κάποια μέρα θα κάνω και εγώ ένα ευτυχισμένο γάμο και μια όμορφη οικογένεια, αφού καταφέρω πρώτα την τοξικότητα που υπάρχει στη ζωή μου να την κουμαντάρω. Γιατί η τοξικότητα, η αδικία και η ζήλεια είναι σαν ένα μαύρο σκυλί. Όλοι μας έχουμε αυτό το μαύρο σκυλί που στην αρχή είναι μικρό και διαχειρίσιμο, αλλά αν το αφήσουμε τότε αυτό μεγαλώνει και καταλαμβάνει όλο μας το είναι με αποτέλεσμα να μην αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν όμως αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τη ψυχή μας, γιατί είναι η μόνη που θα μας ακολουθεί για πάντα, θα καταφέρουμε να μικρύνουμε και πάλι αυτό το μαύρο σκυλί και όχι μόνο δε θα είναι ένα τέρας, αλλά θα είναι τόσο μικρό που θα το έχουμε βάλει και λουρί και θα μπορούμε να το ελέγχουμε πολύ πιο εύκολα και να ζούμε ευτυχισμένοι και να βρούμε ένα άνθρωπο που θα ταιριάζουμε μαζί του και θα κάνουμε μια υγιή και όμορφη σχέση είτε φιλική είτε ερωτική.

Write a Comment

Ο τοξικός μας εαυτός μας και τα συναισθήματα που μας δημιουργεί, της Ελένης Δινάκη

Τοξικότητα, αδικία, ζήλεια: λέξεις που έχουμε ακούσει όλοι μας στην …

Ψυχοθεραπεία: το ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, της Ελένης Δινάκη

Ψυχοθεραπεία. Μια σύνθετη λέξη η οποία κρύβει ένα μεγάλο νόημα…Ψυχή+ …

Ο ρόλος μου και ο αληθινός μου εαυτός.

Μετά από πολύ καιρό ξαναπιάνω στα χέρια μου στυλό και χαρτί ώστε να …