Άρθρα – Blog

ΜΥΣΤΙΚΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ - Μια σχολή ψυχολογίας για όλους!

Ψυχοθεραπεία: το ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, της Ελένης Δινάκη

Ψυχοθεραπεία. Μια σύνθετη λέξη η οποία κρύβει ένα μεγάλο νόημα…Ψυχή+ θεραπεία. Η θεραπεία της ψυχής μας από άσχημα συναισθήματα σκέψεις που είτε δημιουργήθηκαν από δική μας υπαιτιότητα είτε μάς τα δημιούργησαν άλλοι. Ωστόσο το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο αν δε μπούμε στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας: να νιώθουμε άσχημα για τον εαυτό μας, να μισούμε αυτό που είμαστε και να μην αγαπάμε τα καλά και τα στραβά που έχουμε και αυτό έχει σαν συνέπεια να μην αγαπάνε και οι άλλοι άνθρωποι και να μην θέλουν να είναι δίπλα μας γιατί αυτό που νιώθουμε αυτό ακτινοβολούμε. Πολλά άτομα φοβούνται να κάνουν ψυχοθεραπεία, γιατί νιώθουν ότι είναι τρελοί και όσοι κάνουν, φοβούνται να μιλήσουν στους οικείους του ότι κάνουν, γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή. Δυστυχώς στις μέρες μας το να πηγαίνει κανείς σε ψυχολόγο θεωρείται ταμπού. Σε θεωρούν τρελό ή ότι έχεις ψυχολογικά προβλήματα όταν πηγαίνεις σε κάποιο ψυχολόγο για να πεις τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα σου. Κανείς όμως δεν βλέπει το πόσο ωφέλιμο είναι το να κάνεις ψυχοθεραπεία, όταν θες να βρεις τον εαυτό σου που ίσως έχασες στην διαδρομή της ζωής ή ίσως ποτέ δεν είχες ανακαλύψει για διάφορους λόγους. Πρέπει να δοκιμάσεις για να πειστείς ότι έχει αποτελέσματα που δε φαίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά θέλει καιρό και σίγουρα βασική προϋπόθεση να «δέσεις» με τον ψυχοθεραπευτή σου. Πρέπει να υπάρχει συνεννόηση, επικοινωνία και γενικότερα να δέσουν οι αύρες των δυο ατόμων. Κάτι που συνέβη με μένα και τον δικό μου ψυχοθεραπευτή, τον κύριο Γιάννη Βελίκη.

Πριν 10 μήνες ξεκίνησα το δικό μου ταξίδι στην αναζήτηση του εσωτερικού μου κόσμου. Η αφορμή στάθηκε όταν πριν λίγους μήνες χώρισα με έναν άνθρωπο που δεν άξιζε να είναι δίπλα μου και φυσικά δεν μπορούσα να διαχειριστώ την όλη κατάσταση, καθώς ένιωθα απίστευτο θυμό, θλίψη, οργή και φόβο να προχωρήσω παρακάτω. Εκείνη την περίοδο η λέξη «ψυχολόγος» δεν ήξερα καν ότι υπάρχει και για να πω την αλήθεια δεν πίστευα ότι μπορούσε να με βοηθήσει, καθώς ήμουν σίγουρη ότι μονο οι γιατροί της ψυχής, οι λεγόμενοι «ψυχίατροι» μπορούσαν να με βοηθήσουν. Και φυσικά αυτό γινόταν με φάρμακα, ώστε να μπορέσω να αντιμετωπίσω τους δικούς μου εφιάλτες, τα δικά μου τέρατα, τα οποία είτε άλλοι μου δημιούργησαν από την παιδική μου ηλικία, είτε τα δημιούργησα ακόμα και εγώ. Έτσι μετά τον χωρισμό μου, η ψυχίατρος που με παρακολουθούσε (καθώς είχα δυσκολίες στη συμπεριφορά μου με τους άλλους ανθρώπους) δε μπορούσε να διαχειριστεί την όλη κατάσταση, με αποτέλεσμα να ξεκόψω μαζί της και να απευθυνθώ σε άλλη ψυχίατρο που θα με βοηθούσε να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής. Μόνο που δεν υπολόγισα κάτι: οι ψυχίατροι μπορεί να είναι καλοί σε ψυχικές ασθένειες, αλλά δεν είναι καλοί στο να σε βοηθήσουν να τα βρεις με τον εαυτό σου. Και εκτός από αυτό θέλουν να πλουτίζουν δίνοντας σου χάπια. Στη δική μου περίπτωση, οι δικές μου ανασφάλειες ονομάστηκαν για αυτή τη ψυχίατρο διπολική διαταραχή και με έβαλε στο τρυπάκι των αντιψυχωσικών και αντικαταθλιπτικών για αρκετούς μήνες.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια της: «Δε σου χρυσώνω το χάπι. Εχεις διπολική διαταραχή και πάντα θα είσαι άρρωστη». Μέσα σε αυτά τα λόγια βυθίστηκα στα χάπια που μου έδινε για μισό χρόνο περίπου, χωρίς όμως να αποδεχθώ ποτέ αυτή την κατάσταση. Ήξερα μέσα μου ότι δεν ήμουν μανιοκαταθλιπτική, όπως ήθελε να με λέει. Και κάπως έτσι άρχισα να ψάχνω για κάποιον ψυχολόγο. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι κάποιοι δικοί μου άνθρωποι με πρότειναν να πάω σε κάποιον ψυχολόγο πριν πάω σε αυτή τη ψυχίατρο, αλλά τότε δεν τους άκουσα. Και ο λόγος είναι ότι δεν πίστευα πως ένας ψυχολόγος με το μπλα μπλα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου, παρά μόνο ένας καλός γιατρός. Έτσι, γύρω στα μέσα Σεπτεμβρίου ήρθα σε επαφή με τον Γιάννη Βελίκη κάπως επιφυλακτική, αλλά σκέφτηκα ότι δεν είχα να χάσω τίποτα. Εκείνη τη περίοδο όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, έβλεπα μια Ελένη τελείως χαμένη και άδεια. Ήμουν απόμακρη, δεν έδειχνα τα συναισθήματα μου. Ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. Κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν αναγνώριζα το ποια ήμουν. Ήμουν περισσότερο ζωντανή-νεκρή, παρά ζωντανή. Στην αρχή όταν ξεκινήσαμε τις συνεδρίες, θυμάμαι ότι έριχνα πολύ κλάμα, γιατί για πρώτη φορά συνειδητοποιούσα πράγματα για τον εαυτό μου που δεν μπορούσα καν να διανοηθώ και φυσικά δεν παρέλειπα να παίρνω τη φαρμακευτική μου αγωγή που μου είχε συστήσει η ψυχίατρος μου.

Όλα άλλαξαν όμως, τον Δεκέμβριο. Εκεί μετά από 3 μήνες ψυχοθεραπείας, αποφάσισα ότι δε θέλω να έχω την ταμπέλα της διπολικής και από μόνη μου μέσα σε ένα βράδυ έκοψα τα χάπια. Χάπια που έπαιρνα εδώ και 10 χρόνια περίπου. Όλα έγιναν μαγικά μέσα σε ένα βράδυ! Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και είπα ότι θέλω να είμαι ζωντανή και όχι ένα ζόμπι! 10 χρόνια αντικαταθλιπτικών φαρμάκων τελείωσαν μέσα σε ένα βράδυ και φυσικά δεν πήρα και ούτε θέλω να ξαναπάρω χάπια αυτού του είδους στη ζωή μου. Από εκεί και πέρα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Έκανα ακριβώς ότι μου έλεγε ο ψυχοθεραπευτής μου και άρχισα ήδη να βλέπω διαφορά. Και όχι μόνο εγώ, αλλά και οι δικοί μου άνθρωποι που ενώ στην αρχή δεν πίστευαν ότι βοηθάει η ψυχοθεραπεία και γενικότερα ο ψυχολόγος, ενώ υπήρξαν κάποιες φορές που  ήθελαν να σταματήσω όλο αυτόν τον αγώνα που δίνω.

Τώρα βλέπουν διαφορά τεράστια στον τρόπο που σκέφτομαι και γενικότερα στη συμπεριφορά μου και χαίρονται και αυτοί μαζί μου και το καλύτερο είναι ότι τους έχω δίπλα μου. Θέλουν να συνεχίσω το ταξίδι που ξεκίνησα και φυσικά να μη το σταματήσω για κανένα λόγο και με στηρίζουν με κάθε τρόπο που μπορούν. Μετά από 10 μήνες ψυχοθεραπείας και πολύ κόπου, κλάματος, συνειδητοποίησης άρχισα για πρώτη φορά να χαμογελώ ξανά, να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου κάτι που δεν έκανα παλιότερα και γενικότερα να ελκύω και άλλους ανθρώπους δίπλα μου είτε άτομα που δεν γνώριζα είτε ανθρώπους που έφυγαν από κοντά μου γιατί εξέπεμπα τοξικότητα την προηγούμενη περίοδο, αλλά τώρα ξαναγύρισαν στη ζωή μου και με στηρίζουν και αυτά τα άτομα στον αγώνα που δίνω, γιατί το να βρεις τον χαμένο σου εαυτό ένας αγώνας είναι και είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα τον κερδίσω και τότε θα πω ότι είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Ξέρω ότι έχω πολύ δρόμο να διανύσω ακόμα μέχρι το τέρμα και σίγουρα θα υπάρξουν φορές που θα πω ότι τα παρατώ ή θα βάλω τα κλάματα γιατί θα ζορίζομαι, αλλά είμαι σίγουρη ότι στο τέλος θα αγαπήσω την μικρή Ελένη και έτσι θα με αγαπήσουν και άνθρωποι που θα αξίζουν την αγάπη μου και φυσικά να τους αγαπήσω και εγώ.

Όλα αυτά τα οφείλω φυσικά, στον Γιάννη που με εμπιστεύτηκε από τη πρώτη συνεδρία, δε με κατέκρινε ποτέ για όσα σκέφτομαι ή νιώθω, με άκουγε και με ακούει με πολλή προσοχή, με συμβουλεύει και με καθοδηγεί σε κάθε βήμα και φυσικά σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ψυχοθεραπεία δεν είμαι μόνη μου, αλλά έχω βρει ένα καλό σύμμαχο και φίλο μαζί. Αν κάτι κατάλαβα από όλη αυτή τη διαδικασία είναι ότι το μέλλον δεν το ορίζει η μοίρα μας, αλλά το μέλλον το φτιάχνουμε εμείς, αρκεί να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να πούμε ότι θέλουμε να την αλλάξουμε και αυτό το είπα σε ένα πολύ δικό μου άτομο που πιστεύει στη μοίρα. Όχι! Το μέλλον μας το φτιάχνουμε εμείς, αρκεί να το θέλουμε και να το πιστέψουμε και όχι η μοίρα. Μόνο τότε θα λειτουργήσει ο νόμος της έλξης και θα ελκύσουμε αυτά που πραγματικά ζητάμε και εγώ αυτά που ζητώ από τη ζωή μου κάποια στιγμή θα τα ελκύσω γιατί θέλω και μπορώ. Ειλικρινά Γιάννη, σε ευχαριστώ που βρέθηκες στο δρόμο μου και με βοηθάς σε όλο αυτό το ταξίδι και τον αγώνα που δίνουμε μαζί είναι λίγο και να είσαι σίγουρος ότι μαζί θα τερματίσουμε τον αγώνα που ξεκινήσαμε παρέα και θα είσαι πολύ περήφανος για μένα που θα τα έχω καταφέρει. Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου αληθινά σε ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα  ως τώρα, που με βοηθάς και μου συμπαραστέκεσαι. Ειλικρινά σε ευχαριστώ!

Write a Comment

Ο τοξικός μας εαυτός μας και τα συναισθήματα που μας δημιουργεί, της Ελένης Δινάκη

Τοξικότητα, αδικία, ζήλεια: λέξεις που έχουμε ακούσει όλοι μας στην …

Ψυχοθεραπεία: το ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, της Ελένης Δινάκη

Ψυχοθεραπεία. Μια σύνθετη λέξη η οποία κρύβει ένα μεγάλο νόημα…Ψυχή+ …

Ο ρόλος μου και ο αληθινός μου εαυτός.

Μετά από πολύ καιρό ξαναπιάνω στα χέρια μου στυλό και χαρτί ώστε να …