Άρθρα – Blog

ΜΥΣΤΙΚΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ - Μια σχολή ψυχολογίας για όλους!

Ο ρόλος μου και ο αληθινός μου εαυτός.

Μετά από πολύ καιρό ξαναπιάνω στα χέρια μου στυλό και χαρτί ώστε να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι της δικής μου ζωής.

Ήρθε η στιγμή που γίνεσαι μητέρα, έχεις τη δουλειά σου, το σπίτι σου , τον άντρα σου, και όμως ζεις μια ζωή που δεν είναι αυτή που ονειρευόσουν από μικρή, καταλαβαίνεις ότι ζεις μια ζωή που δεν είναι δική σου, υποδύεσαι απλώς ένα ρόλο που σου ανέθεσαν οι γονείς σου και το μετέπειτα  κοινωνικό σου περιβάλλον.

Μισείς τη δουλειά σου αν και κόπιασες να φτάσεις ως εδώ, μακροχρόνιες σπουδές, μεταπτυχιακά, ερευνητικά προγράμματα, επαγγελματική αποκατάσταση ακριβώς πάνω στο αντικείμενό σου εν καιρώ κρίσης. Μόνη σου όλα αυτά, χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ήθελες απλώς να δείξεις ότι αξίζεις, ότι μπορείς να τα καταφέρεις να γίνεις κάποια… Πάντα ήξερα ότι δεν ήμουν πλασμένη γι αυτό, άλλο ήταν το όνειρό μου.

Όταν έγινα μάνα αναγκάστηκα να αφήσω το 2 μηνών κοριτσάκι μου και να επιστρέψω στη δουλειά που μισούσα. Μου κόστισε πολύ! Το περιβάλλον ήταν τοξικό. Ένιωθα ότι είχαν ανακαλύψει τις πληγές μου και με μαχαίρωναν καθημερινά. Δεχόμουν ψυχολογική κακοποίηση και δεν ήξερα πως να το χειριστώ, φοβόμουνα μην χάσω τη δουλειά μου και δεν θα μπορούσα να φροντίσω την οικογένειά μου. Ζούσα έναν εφιάλτη τη μέρα και το βράδυ με στοίχειωναν στον ύπνο μου. Σκεφτόμουν, δοκίμαζα διάφορους τρόπους για να το σταματήσω όμως δεν τα κατάφερνα. Δεν έβρισκα το σωστό, πάλευα μέσα μου. Ένιωθα ότι είχα υπογράψει συμβόλαιο θανάτου, κολυμπούσα σε μαύρα νερά και ήμουν αλυσοδεμένη χειροπόδαρα.

Στο παιδί μου δεν μπορούσα να δώσω όλη την αγάπη που ονειρευόμουν. Δεν είχα χαρά μέσα μου για τίποτα για πολλά χρόνια. Έπαιρνα το μωράκι μου αγκαλιά, το χάιδευα, το νανούριζα, το φιλούσα, το φρόντιζα, όμως παρατηρούσα τον εαυτό μου να μην μπορεί να της χαμογελάει. Πάντα ένα δάκρυ κυλούσε από τα μάτια μου. Τη λυπόμουν. Ένιωθα ότι δεν της δίνω όσα ονειρευόμουν να της δώσω συναισθηματικά. Μέσα μου ήμουν άδεια. Την θήλαζα και δάκρυζα, λυπόμουν που ήμουν εγώ η μαμά της. Μου έλειπαν οι στιγμές που έχανα. Έβλεπα τον χρόνο να περνάει και εγώ απλά να παρατηρώ, να χάνω στιγμές που δε θα μπορούσα να ξαναζήσω και έκλαιγα μέσα μου συνέχεια. Η κόρη μου ήταν δική μου και δεν ήταν δική μου, ένιωθα ότι τη μεγαλώνουν άλλοι και όχι εγώ. Με τον άντρα μου ήμασταν ερωτευμένοι, όμως απομακρυνόμασταν όλο και περισσότερο και χάναμε το παιχνίδι. Ο καιρός περνούσε η κόρη μου μεγάλωνε. Κάναμε και δεύτερο παιδί, που και αυτό το άφησα 2 μηνών να το προσέχουν οι παππούδες και εγώ επέστρεψα πίσω στη δουλειά μου δίχως να θέλω.

Παρατηρούσα τη ζωή μου, έπαιζα έναν κακό ρόλο. Με μάλωνα όταν δεν τον έπαιζα καλά, ώσπου μια φίλη μου μίλησε για σένα «ΜΑΝΟΥΛΑ»-ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ ΜΟΥ. Όλα έγινα για κάποιο λόγο, βρήκα μόνη μου αυτή τη φρικτή δουλειά, ώστε να ζήσω όλη αυτή την κακοποίηση για να γνωρίσω τη φίλη μου που μου γνώρισε ΕΣΕΝΑ.

ΕΣΥ μου αποκαλύπτεις τον αληθινό  κόσμο. Στις συνεδρίες μας ανυπομονώ να τα πούμε σαν μάνα και κόρη. Κάθε φορά τις νέες μου γνώσεις τις φυλάω σαν θησαυρό και προσπαθώ να τις εφαρμόζω. Δε γνώριζα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων γύρω μας φορά μια «πανοπλία» που του τη φόρεσαν άλλοι,  δίχως να το επιλέξει , όπως για παράδειγμα οι γονείς του, το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, το σχολείο. Έτσι και εγώ φοράω τη δική μου σιδερένια-τσιμεντένια πανοπλία, που βαραίνει , κρύβει και απομονώνει τον χαμένο μου αληθινό εαυτό. Η πανοπλία είναι ο ρόλος που παίζει ο αληθινός μου εαυτός.  Σε ευχαριστώ που μου εμφάνισες την βαριά, σκληρή, κρύα και μαύρη «πανοπλία» μου. Τώρα γνωρίζω πόσο σκληρή είναι όμως και πόσο αδύναμη σε κάποια σημεία. Κάθε φορά που βρισκόμαστε,  τα σημεία αυτά τα ψάχνεις και τα ψηλαφείς εσύ ενώ εμένα  μου μαθαίνεις πως να τα αφουγκράζομαι, να τα εκτιμώ και σιγά σιγά, υπομονετικά, σταθερά και επίμονα να τα σπάσω, ώστε κάποια στιγμή να γεμίσω με τρύπες την «πανοπλία» να ξεπροβάλει μέσα από αυτές το φως , η ζεστασιά και η φωτιά για ζωή που έχω μέσα στην ψυχή μου. Μου μαθαίνεις να παλεύω, κάτι που ποτέ δε μου έμαθε κανείς. Εσύ ως πνευματική μου μητέρα προσπαθείς να με ξεφορτώσεις από την βρώμικη πανοπλία που μου φόρτωσε η βιολογική μου μητέρα, ώστε κάποια στιγμή να εμφανιστεί το παιδάκι που κρύβω μέσα μου, να εμφανιστεί ο αληθινός μου εαυτός και να σταματήσει ο ρόλος μου.

Πρώτη φορά στη ζωή μου μαθαίνω ότι έχω ένα παιδάκι μέσα μου. Εσύ μου σύστησες το παιδάκι μέσα μου, που για δεκαετίες το κρατούσα παραμερισμένο, συναισθηματικά ανώριμο, ανάπηρο, ανήμπορο, ντροπαλό, με αίσθημα κατωτερότητας, φοβισμένο, ανήσυχο, τρομαγμένο, πίσω από μια πόρτα κρυμμένο καλά να κλαίει και να παρατηρεί τη ζωή του να τρέχει, τον χρόνο να κυλά, χωρίς όμως να μπορεί να μεγαλώσει. Να μην ξέρει τον τρόπο να μεγαλώσει. Ήρθα κοντά σου ως ένα παιδάκι συναισθηματικής ηλικίας  3 χρονών εγκλωβισμένο σε σώμα  37χρονης, που έπρεπε να δουλεύει, να είναι σύζυγος και να μεγαλώνει και άλλα δυο παιδιά.  Εσύ μου μαθαίνεις πως να μεγαλώνω κάθε μέρα λίγο  λίγο. Σε ευχαριστώ που μου θύμισες το παιδάκι μου, τώρα προσπαθώ να το κρατώ από το χέρι συνέχεια, να το προστατεύω, να  μην το αφήνω μόνο, να το φροντίζω, να το ακούω, να κάνω ό,τι μου λέει και να το κρατώ χαρούμενο, να μιλώ μαζί του και να το τρέφω συναισθηματικά. Προσπαθώ να εφαρμόζω αυτά  που μου λες κάθε φορά στις συνεδρίες μας ώστε να το μεγαλώνω. Τώρα μαθαίνω να μεγαλώνω εμένα και παράλληλα τον γιο μου 2,5 χρονών και την κόρη μου 5,5 χρονών. Παράλληλα με εμένα όμως μεγαλώνει και το παιδάκι του άντρα μου αφού έγινες και δική του πνευματική μητέρα. Χάρη σε εσένα προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τα βιολογικά μας παιδιά δίχως πανοπλίες ώστε να ταυτίζεται η συναισθηματική με τη βιολογική τους ηλικία.  Ευελπιστώ κάποια στιγμή και το δικό μου το παιδάκι να φτάσει κοντά στην ηλικία του σώματος που κατοικεί, διώχνοντας μια για πάντα τη φωνή που το μαυρίζει.  Σε ευχαριστώ που μου μαθαίνεις να ξεχωρίζω την μαύρη φωνή που σκοτώνει το παιδάκι μου. Σε ευχαριστώ που μου μαθαίνεις να μην  ακούω τη φωνή που στεναχωρεί το παιδάκι μου, να το προστατεύω. Κάθε φορά που το πετυχαίνω το παιδάκι μου χαίρεται και μεγαλώνει σπιθαμή προς σπιθαμή . Σε ευχαριστώ που μου μαθαίνεις να γίνομαι μητέρα.

Μετά από ενάμιση χρόνο μαζί σου μάνα μου-ψυχοθεραπεύτριά μου, μπορώ και χαίρομαι σιγά  σιγά την κάθε  ημέρα μαζί με τα δύο μου παιδιά και τον υπέροχο, λατρεμένο, μοναδικό και αναντικατάστατο άντρα μου. Εσύ με βοηθάς να σώζω εμένα, τα παιδιά μου, τον γάμο μου , την οικογένειά μου, θέτοντας όρια, λέγοντας όχι όπου πρέπει, αλλάζοντας δουλειά, πραγματοποιώντας το όνειρό μου και ζώντας ως καλλιτέχνις που γεννήθηκα και όχι ως επιστήμονας που με κάνανε. Μακάρι να μου μάθαινε κάποιος στο σχολείο όλα αυτά που μου έμαθες εσύ. Έτσι θα γνώριζα ποια είναι η αληθινή ζωή και θα εκπαίδευα το μυαλό μου,  τον εαυτό μου ώστε να είμαι ευτυχισμένη και όχι απλώς μια καλή μαθήτρια για να αποδείξω στον κόσμο ότι αξίζω.

Σε ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου για όσα μου μαθαίνεις, που είσαι πλάι μου και με μεγαλώνεις. Ήμουν ένα κοριτσάκι μόνο του δίχως μανούλα, τώρα που σε βρήκα δε σε αφήνω ψυχοθεραπεύτριά μου-μανούλα μου γλυκιά Β.Κ.

Με  πολλή αγάπη Σ.Π.

Write a Comment

Ο τοξικός μας εαυτός μας και τα συναισθήματα που μας δημιουργεί, της Ελένης Δινάκη

Τοξικότητα, αδικία, ζήλεια: λέξεις που έχουμε ακούσει όλοι μας στην …

Ψυχοθεραπεία: το ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, της Ελένης Δινάκη

Ψυχοθεραπεία. Μια σύνθετη λέξη η οποία κρύβει ένα μεγάλο νόημα…Ψυχή+ …

Ο ρόλος μου και ο αληθινός μου εαυτός.

Μετά από πολύ καιρό ξαναπιάνω στα χέρια μου στυλό και χαρτί ώστε να …