Άρθρα – Blog

ΜΥΣΤΙΚΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ - Μια σχολή ψυχολογίας για όλους!

Η δική μου ψυχοθεραπεία

Θεσσαλονίκη, 28/5/2020

Έρχονται στιγμές στη ζωή μας, που, ποτέ, δεν θα τις φανταζόμασταν. Άνθρωποι δυνατοί, μορφωμένοι, με κοινωνική παιδεία, με κύρος και αναγνώριση, ισχυροί, και με τη ζωή τους τακτοποιημένη, που χάνουν τον έλεγχο της αυτοκυριαρχίας τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος είμαι και εγώ.

Είχα την ψευδαίσθηση, μέχρι τη μέση ηλικία μου, πως τα πάντα γύρω μου, τα είχα υπό έλεγχο και απολύτως τακτοποιημένα. Είχα την ψευδαίσθηση, πως η μόρφωση μου, οι επιτυχίες μου οι επαγγελματικές, η καλά δομημένη οικογένεια μου, μου έδιναν δύναμη, και πως όλα έβαιναν καλώς, σαν ένα καλοκαρδισμένο ακριβό ελβετικό ρολόι.

Και εκεί που πιστεύεις πως μπορείς τα πάντα γύρω σου να τα δαμάσεις – αχ, τί αλαζονεία Θεέ μου – έρχονται άνθρωποι και καταστάσεις στη ζωή σου, που σου αλλάζουν πλώρη. Που γεμίζουν μέσα σου τρικυμίες, και το δικό σου καράβι πάλλεται στα κύματα, μέχρι να κρατηθεί να βγει στη στεριά άφθαρτο.

Αλλά τελικά τσακίζεται, βυθίζεται. Και ο βυθός είναι σκοτεινός, μαύρος, και δεν αναγνωρίζεις τίποτα, δεν βλέπεις τίποτα για να μπορέσεις να κρατηθείς από κάπου και να βγεις ξανά στην επιφάνεια, να πάρεις μια μικρή έστω ανάσα. Γιατί θέλεις να ζήσεις, αλλά δεν ξέρεις πώς, ψάχνεις απεγνωσμένα για βοήθεια, σε σένα τον ίδιο, από τους γύρω σου, μάταια όμως. Πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις, όπως όλες τις άλλες φορές. Αλλά αυτή η φορά είναι διαφορετική. Δεν έχεις άλλο δύναμη, έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου, την πυξίδα σου, τον εαυτό σου.

Τότε άκουσα τη φράση «γιατί δεν πας σε κάποιον ψυχολόγο;» Δεν είναι πως δεν το έχεις ξανακούσει, περίπου ξέρεις σαν επιστήμη τί είναι, αλλά ποτέ δεν έδωσες τη δέουσα σημασία, γιατί δεν το χρειάστηκες. Γιατί ποτέ ίσως δεν έφτασες στο σημείο, να μην αναγνωρίζεις ποιός είσαι, να νιώθεις τόσο μόνος και αβοήθητος, τόσο μα τόσο απελπισμένος.

Και είναι εκείνη η πόρτα τελικά που δειλά τη χτυπάς και σου ανοίγει την πόρτα για τη ζωή, την πραγματική ζωή. Είναι το μεγαλύτερο, το πιο ακριβό και σημαντικό δώρο που έχεις χαρίσει ποτέ στον εαυτό σου. Ένα δώρο που όλοι μας αξίζει να πάρουμε από πολύ νωρίς στην πορεία της ζωής μας. Μα, αυτό που μας διδάσκουν τα σχολεία μας, η κοινωνία μας, οι κυβερνήσεις μας, είναι να γίνουμε άνθρωποι με γνώσεις στείρες, ξερές, με προσόντα και περγαμηνές, να μάθουμε τη γεωγραφία, τα μαθηματικά, τη γλώσσα, την ιστορία. Τη δική μας όμως προσωπική ιστορία, τον δικό μας κόσμο τον συναισθηματικό, την ψυχή μας και την δύναμη μας, δεν μας τη μαθαίνουν. Είναι γνώσεις άχρηστες, ασήμαντες.

Και όμως, εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη αξία. Αν όλοι εκπαιδευόμασταν από μικρή ηλικία να δίνουμε έμφαση στον εσωτερικό μας κόσμο, να αναγνωρίζουμε τα θέλω μας, τα συναισθήματα μας, να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και πως θέλουμε να πορευτούμε σε αυτή τη ζωή, θα γινόμασταν καλύτεροι άνθρωποι για μας τους ίδιους και για τους άλλους γύρω μας. Ίσως και να μπορούσαμε να γίνουμε μια πιο αληθινή κοινωνία. Όλα αυτά λοιπόν που δεν έμαθες όταν έπρεπε, που δεν στα δίδαξαν γιατί δεν ήξεραν, ή καλύτερα δεν θέλουν, έστω και αργά, είναι ο θησαυρός που ανακαλύπτεις σε ένα δωμάτιο ψυχοθεραπευτή, σε ώρες συνεδριών που περνούν τόσο γρήγορα, και τις αποζητάς όπως του θέρους το χωράφι τη βροχή. Είναι η πρώτη φορά που συναντάς τον εαυτό σου, τα συναισθήματα σου, που τόσο καιρό τα έκρυβες καλά, και τώρα ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, το κουτί της ψυχής σου. Φεύγεις αναστατωμένος, σαστισμένος, απορημένος, κλαις, θρηνείς γι αυτό που είσαι, γι αυτά που έζησες, λυπάσαι για όσα ένιωσες, για όσα άφησες να φύγουν χαμένα.

Θυμώνεις και οργίζεσαι, όμως είσαι ΕΣΥ. Είναι ο δικός σου χρόνος, ο μοναδικός, που ταξιδεύεις σε μονοπάτια άγνωστα του κόσμου σου, που ποτέ δεν είδες ή αρνήθηκες και δεν ήθελες να συναντήσεις από φόβο ή άγνοια. Τώρα όμως ξέρεις, τώρα όμως δεν φοβάσαι, δεν απελπίζεσαι, δυναμώνεις, τρέφεσαι, ζωντανεύεις, ΖΕΙΣ. Τώρα μαθαίνεις καινούργιες έννοιες: ελευθερία, προσωπικότητα, ζωή, ΤΩΡΑ. Και έχεις συνοδοιπόρο, έναν άνθρωπο που μόλις λίγο καιρό πριν σου ήταν άγνωστος. Ένας άγνωστος που αμέσως κατάφερε να σε προσεγγίσει, να σε αποδεχτεί όπως είσαι, να μιλήσει στην καρδιά σου, αλλά πάνω απ’ όλα να σ’ ακούσει. Είναι ο καθρέπτης σου. Ο διάλογος με τον εαυτό σου.

Αυτές οι δύο φωνές, οι τόσο δυνατές σ’ ένα μικρό δωμάτιο, που τις ακούς και σε ακολουθούν μέχρι την επόμενη φορά, μέχρι την επόμενη συνεδρία. Γυρίζεις πίσω σου, κοιτάς πως ξεκίνησες και πάλι δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά αυτή τη φορά κοιτάς με θαυμασμό. Γιατί τώρα είναι ο πραγματικός σου εαυτός.

Τώρα ίσως και να μπορείς να πεις πως αγγίζεις την ευτυχία. Μια λέξη με δύο έννοιες. Αυτήν, πριν μπεις στο δωμάτιο, πριν ξαπλώσεις στο ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή σου. Και ή άλλη, αυτήν που ανακαλύπτεις κάθε μέρα μέσα από τη διαδικασία της ψυχανάλυσης. Γιατί η ζωή δεν είναι πρόβα, να μπορείς να την παίξεις δύο φορές. Είναι δώρο που σου χαρίζεται μόνο μια φορά. Γι’ αυτό ας την παίξουμε, ας την ζήσουμε χωρίς ψευδαισθήσεις, αληθινά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ψυχοθεραπευτή μου,  στον δικό μου άνθρωπο.

Write a Comment

Ο τοξικός μας εαυτός μας και τα συναισθήματα που μας δημιουργεί, της Ελένης Δινάκη

Τοξικότητα, αδικία, ζήλεια: λέξεις που έχουμε ακούσει όλοι μας στην …

Ψυχοθεραπεία: το ταξίδι στον εσωτερικό μας κόσμο, της Ελένης Δινάκη

Ψυχοθεραπεία. Μια σύνθετη λέξη η οποία κρύβει ένα μεγάλο νόημα…Ψυχή+ …

Ο ρόλος μου και ο αληθινός μου εαυτός.

Μετά από πολύ καιρό ξαναπιάνω στα χέρια μου στυλό και χαρτί ώστε να …